Hail the Mountain King!

Posted by ARD on Sunday, May 11, 2008


Θα είμαι ειλικρινής.

Όταν μπήκα μέσα στο Blue Stage - με πολύ χαλαρή διάθεση ομολογώ – είχα την έμπνευση να γράψω κάτι χιουμοριστικό και όχι ένα ακόμη gig report. Το τι μου ήρθε στο μυαλό δε θα το αποκαλύψω, ίσως το χρησιμοποιήσω άλλη φορά. Όλες αυτές οι σκέψεις μου διήρκεσαν μέχρι που τελείωσε το support (Need – αξιοπρεπείς) και οι Jon Oliva’s Pain υπό τον ήχο του Sirens ανέβηκαν στη σκηνή. Δεν υπήρχε χώρος για χιούμορ, guys, this was pretty fuckin’ serious…

That was it... Απογειώθηκα, ήταν μια από τις καλύτερες συναυλίες που έχω πάει ever και, πιστέψτε με, δεν είναι εύκολο για μένα να πω κάτι τέτοιο.

Φυσικά, ήταν καταλυτικό το ότι το μαγαζί ήταν μικρό (μετά βίας ήμασταν εκεί 250-300 άτομα και ήταν γεμάτο) και ήμουν δίπλα στη σκηνή.

Δεν έχει να κάνει, με τρεις πολύ καλούς δίσκους στο ενεργητικό τους ως Jon Oliva’s Pain και τη μεγαλοφυία των Savatage επί σκηνής, δε γίνεται μια τέτοια συναυλία να μη σε συνεπάρει.


Alroud + Chris Kinder (drums)


Θεωρούσα εδώ και καιρό ότι ο Jon Oliva συγκαταλέγεται ανάμεσα στα μεγαλύτερα μουσικά μυαλά, δε χρειαζόταν να τον δω για να το καταλάβω. Όμως ο άνθρωπος είναι θεός, είναι βασιλιάς, HE IS THE FUCKIN’ MOUNTAIN KING!

Προσπαθώ να αποβάλω τον οπαδό από μέσα μου και να μιλήσω πιο νηφάλια, αλλά δε μπορώ! Ο Jon Oliva αξίζει κάθε υπόκλιση, για όλους τους λόγους του κόσμου. Βγήκε στον εξώστη του μαγαζιού να πιει τις μπύρες του την ώρα που έπαιζε το support και όλη την ώρα χαιρέταγε τον κόσμο. Παρά τα 500 κιλά που πρέπει να ζυγίζει γυρόφερε αρκετές φορές τη σκηνή για να χαιρετίσει τους υπηκόους του (=εμάς), ενώ η φωνή του ακουγόταν καμπάνα και φαινόταν ότι είναι χαρισματικός. Ο Θεός, στον οποίο πιστεύει, του πήρε τον αδερφό του, τη νύφη του, τους αγαπημένους του, αλλά του έδωσε το δώρο να γράφει απίστευτους στίχους, εκπληκτική μουσική και το κάπνισμα, το αλκοόλ και το πάχος να μην επηρεάζουν σε τίποτα μια από τις πιο ηλεκτριστικές φωνές του Heavy Metal.
Alroud + John Zahner (keyboards)

Πριν περάσω στα οπτικοακουστικά και πριν πω ότι, ακόμη κι αν δεν έχετε υπ’ όψιν σας να πάτε, τσακιστείτε όταν και όποτε ξαναέρθει σε Αθήνα ή Θεσσαλονίκη, γιατί μιλάμε για την πιο τελειοποιημένη μορφή μουσικής, να δώσω κάποια στοιχεία για τη συναυλία συγκεντρωμένα.

Λοιπόν, έχουμε και λέμε:

Opening Act: Need
Ελληνικό nu metal που δε μπορώ να πω ότι με εντυπωσίασε. Τα παιδιά το ένιωθαν, ωστόσο, και είναι παρήγορο να βγαίνουν νέα ονόματα στο χώρο έστω του nu metal. Όσο κρατιούνται οι νέοι μακριά από Κιάμους, Πλούταρχους και άλλους τέτοιους αρχαίου, καλό είναι, ακόμη κι αν ακούν Placebo.

Main Act: Jon Oliva’s Pain
Τα παραπάνω που έγραψα τα έγραψα με την πιο νηφάλια διάθεση. Δε μπορώ να είμαι αντικειμενικός, ο Jon Oliva είναι απλά η κορυφαία συνθετική και ερμηνευτική μορφή στο Heavy Metal κι αν είχε διαχειριστεί το ταλέντο και την παραγωγικότητά του με καλύτερο τρόπο, ίσως να μην έπαιζε χθες σε ένα χώρο 300 ατόμων (βέβαια, αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό...). Όσο για το συγκρότημα, τρελάρες και δεξιοτέχνες όλοι, μετά τη συναυλία βγήκαν για meet ‘n greet.

Alroud + Mat LaPorte (guitar)


Playlist:
Ό,τι περίμενα και ευχόμουν να παιχτεί, παίχτηκε. Η συναυλία ξεκίνησε με το «Sirens», συνεχίστηκε με το «Unusual» και κάπου εκεί έχασα το λογαριασμό. Σε τυχαία σειρά αναφέρω: Gutter Ballet, Chance, Tonight He Grins Again, Before I Hang, Jesus Saves, In The Hall Of The Mountain King, O to G, Firefly, Maniacal Renderings, Global Warning, Adding The Cost, When The Crowds Are Gone, Believe και άλλα πολλά που πιθανόν να ξέχασα. Συνολικά έπαιξαν κάτι παραπάνω από 2 ώρες, αφού βγήκαν στις 22:00 και έφυγαν μεσάνυχτα και κάτι. Δεν έπαιξαν τίποτα από το πρώτο JOP album «Tage Magal».

Τιμή:
Τα 25 ευρώπουλα είναι η μικρότερη τιμή που έχω πληρώσει για τέτοια συναυλία από την εισαγωγή του ευρώ και, ειλικρινά, ήταν πολύ λίγα για αυτό που έζησα. Λογικότατη τιμή, πράγμα πολύ σπάνιο στα εν Ελλάδι συναυλιακά χρονικά. Περιττό να πω ότι έχω δώσει παραπάνω για συναυλίες που με ξενέρωσαν απίστευτα.

Venue: Blue Stage
Βολικότατο όσο δεν παίρνει το ότι ήταν περίπου ένα δεκάλεπτο από το σπίτι μου με τα πόδια, τόσο φάρδος. Ωραίος χώρος, ό,τι έπρεπε για συναυλία με λίγα άτομα στο κοινό (για μένα αυτές είναι οι πιο αξιόλογες). Η ακουστική στους Need ήταν τραγική (δεν ακουγόταν σχεδόν καθόλου η κιθάρα, οπότε όταν έπαθε βλάβη ΚΑΙ το μπάσο ακούγαμε μόνο τύμπανα και φωνή...), αλλά αυτό ίσως ήταν και θέμα ηχοληψίας. Ο ήχος, ωστόσο, στους JOP ήταν α-ψ-ο-γ-ο-ς.


Alroud + Shane French (guitar)

Τι μου άρεσε:
Όλα.

Τι δε μου άρεσε:
Ότι τελείωσε...

Τι με στενοχώρησε:
Το θέαμα του Jon με μπαστούνι. Καθώς η παχυσαρκία του έχει φτάσει σε παθολογικά πλέον επίπεδα, είναι προφανές ότι τα πόδια του δεν τον κρατάνε για πολύ και η χρήση μπαστουνιού είναι απαραίτητη. Βέβαια, ο ίδιος δε φάνηκε να χαλιέται, αφού το διασκέδαζε το πράμα. Όμως, όσο να ‘ναι, αφού βλέπεις, ρε φίλε, ότι είσαι ογδοντατετράπαχος, πίνεις, καπνίζεις, τους έχεις θάψει όλους, γιατί βιάζεσαι τόσο να τους ακολουθήσεις;

Τι περιμένω:
Ο (drummer) Chris Kinder, όπως αποκαλύπτει και το επώνυμό του, μου επεφύλασσε μια έκπληξη (χοχοχο, μαλακία...). Του είπα «Make sure you’ll come again» και μου απάντηση «We fuckin’ will man, I think about November of December». Μάλλον ξέρουν πλέον όλοι για τι ανυπομονώ...

Τα βίντεο και οι φωτογραφίες είναι από κινητό - I tried my best...


Gutter Ballet


Chance
Maniacal Renderings
Believe

9 comments:

Comment by Alroud on 11 May, 2008 16:33

Δεν ξέρω γιατί υπάρχουν τόσο μεγάλα κενά μεταξύ των βιντεακίων, πάντως, άμα δείτε τον blogger.com, πείτε του εκ μέρους μου να πάει να γαμηθεί κι αυτός και τα κολλήματα που τρώει.

 
Comment by rockordie on 11 May, 2008 18:10

Μήπως δοκίμασες να βγάλεις και φώτο με τον Jon αλλά δεν χωρούσε στην μνήμη του κινητού? Πως έγινε έτσι αυτός?

Τελικά είχες δίκιο προχτές είσαι σίγουρα άρρωστος...2 ποστ συνεχόμενα!!!
Πάντως από τα βιντεάκια φαίνεται ότι περισσότερο το κοινό άκουγες στα τραγούδια παρά τον Jon.


P.S: Μην στεναχωριέσαι για τα κενά (τα διόρθωσα). Όταν σου κάνει τέτοιες μαλακίες να το γυρνάς στο "Edit HTML" και να σβήνεις από εκεί τα άσχετα κενά.

 
Comment by Nikos V. on 11 May, 2008 18:30

Epicus Doomicus Alroudius!
Πολύ κακία στις fotos :P , τώρα ότι και να πω για jon κλπ περιττά, με κάλυψες!

 
Comment by Alroud on 11 May, 2008 21:36

@rod: Ήθελα να βγάλω, αλλά φοβήθηκα ότι θα μου ξεχείλωνε την οθόνη.

@nikos: Τα λόγια είναι πολύ λίγα, φίλε μου...

 
Comment by uncle on 12 May, 2008 00:05

Περίμενα και επίλογο μετά το τελευταίο βίντεο

 
Comment by e? on 12 May, 2008 00:12

twra mallon 8a fanw poly m@l@K@s alla ti egrapses gia meet n greed???? bgikan ekso xalara? emeis me to pu teleiose fygame, ti malakes pu eimaste!!!!

 
Comment by Alroud on 12 May, 2008 11:01

@e?: Κοίτα, δεν ήξερα τίποτα από πριν, απλά εγώ και ο κολλητός παραήμασταν αφιονισμένοι για να φύγουμε και, αφού καθίσαμε για κάνα 10λεπτο να ηρεμήσουμε, είδαμε French, Zahner, LaPorte και Kinder να έχουν βγει έξω και να πίνουν μπίρες με τον κόσμο. Ήταν απλή κωλοφαρδία, λίγο να περίμενες θα τους έβλεπες...

 
Comment by uncle on 13 May, 2008 21:46

ίσως θα έπρεπε να αλλάξεις και τον τίτλο του ποστ αφού ανοίγεις με την φωτό του Oliva και να το κάνεις "Hail the Mountain"

 
Comment by Alroud on 14 May, 2008 13:30

Η θεωρία καταρρέει - οι χοντροί είναι οι ωραίοι.