N.W.O.H.M.B.

Απολαύστε παρακάτω το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου:




Enjoy my favorite:

Δεν ξέρω κατά πόσο το να παίζει ένα καλό όνομα σε έναν μικρό χώρο είναι καλό ή κακό. Θεωρώ ότι για τον Blaze Bayley, πρώην τραγουδιστή των Iron Maiden στα πέτρινα χρόνια της απουσίας του Bruce Dickinson, είναι πισωγύρισμα (αν μη τι άλλο) το να παίζει το 2002 ως support στους Savatage σε ένα τιγκαρισμένο Σπόρτινγκ και το βράδυ της Παρασκευής σε ένα ούτε καν μισογεμάτο On Stage, δηλαδή μπροστά σε περίπου 150 άτομα (με αισιόδοξους υπολογισμούς).

Φυσικά, ας μην το κάνω θέμα για δύο λόγους. Ο ίδιος όσο και τα support acts έπαιζαν λες και απευθύνονταν στο Μαρακανά, δηλαδή στα @@ τους. Ο δεύτερος λόγος ήταν το ότι είχαμε την άνεσή μας, χτυπιόμασταν όσο θέλαμε, μπροστά μπροστά ήμασταν, ωραία ήταν.

Ας τα δούμε από την αρχή. Το ότι το On Stage βρίσκεται πολύ πολύ κοντά στο σπίτι μου βόλεψε αφάνταστα, διότι το υπερπιώμα έκανε κρα από πριν και δεν έπρεπε να οδηγήσουμε πολύ. Κατηφόρισα, λοιπόν, κατά τις 20:20 και σε λίγη ώρα ήμουν μέσα, πρώτη μούρη στο μεταλλικό καβούρι με τον άγιο ζύθο ανά χείρας. Είχα σχολάσει μόλις δύο ώρες πριν, αλλά ευτυχώς δεν έπινα με άδειο στομάχι, διότι είχα χτυπήσει ήδη μια μπύρα πριν μπω μέσα…

Πρώτοι ήβγαν οι 4Bitten με πιο ενδιαφέροντα σημεία τους το λογοπαίγνιο στο όνομά τους και τη φωνή της Φώφης, όχι της Γεννηματά, αλλά της Ρούσος που είναι η τραγουδίστρια. Το όνομα δεν είναι λάθος, η μπάντα είναι ελληνικιά και στη σελίδα τους γράφει «Fofi Roussos», αλλά μίλαγε στο κοινό σε πολύ καλά αγγλικά, οπότε υπέθεσα ότι ήτο Ελληνοαμερικανίς. Πραγματικά απίστευτη φωνή με φοβερά γυρίσματα και εδώ - παρά το τι έχετε συνηθίσει έως τώρα - δεν ειρωνεύομαι, μιλάω σοβαρά. Όσον αφορά το λογοπαίγνιο 4Bitten με το σαφές υπονοούμενο του τετραμελούς σχήματος, μου θυμίζει κάποτε που λέγαμε με τον κολλητό μου να φτιάξουμε συγκρότημα που θα λεγόταν «II Sexy», δηλαδή θα διαβαζόταν είτε ως «too sexy», γιατί την είχαμε δει οι γαμιάδες στις γειτονιάδες, είτε ως «two sexy», επειδή ήμασταν δύο. Βέβαια, αν μετρούσαμε κανονικά το εκτόπισμα που είχα τότε θα έπρεπε να λεγόμασταν «CII Sexy», δηλαδή «hundred and two sexy». Anywayz. Καλοί οι 4Bitten για καμιά μπυρίτσα, άντε κι άλλη μία. Highlight η ατάκα του φίλου Γιάννη που διετύπωσε την άποψη πως ο μπασίστας Akis “rooster” (ο οποίος καθ’ όλη τη διάρκεια του live φορούσε γυαλιά ηλίου και φαινόταν μάλλον ξινισμένος/εκνευρισμένος) μοιάζει με κάποιον από τη Φρουτοπία. Ατυχής στιγμή του συγκροτήματος η επιλογή τους να παίξουν το «Neon Knights». Προφανής η κάψα τους να το αποδώσουν όπως του άξιζε, αλλά δεν τους ταίριαζε.

Έφυγαν οι 4Bitten και τους διαδέχθηκαν οι Fury UK. Τριμελές βρετανικό σχήμα με επιθετικό, ωραίο, τύπου in-your-face metal. Πάρα πολύ καλοί. Τα λόγια είναι πολύ λίγα για να τους περιγράψουν. Ηγετική μορφή ο lead guitarist/vocalist Chris Appleton που, αν και κατάγεται από το Μάντσεστερ, έχει πολύ καθαρή προφορά. Ειλικρινά, έχω ακούσει κιθαρίστες, αλλά ο τύπος έδωσε ρέστα. Δεν έχω δει μεγαλύτερη δεξιοτεχνία, ακόμη και από περίφημους δεξιοτέχνες του είδους π.χ. Petrucci ή Gus G. Δεν συγκρίνω, καμία σχέση, αλλά κοιτάξτε πού παίζουν οι μεν και πού ο δε. Ο τύπος γούσταρε και, επειδή το μαγαζί έβαλε κόσμο και μετά την εμφάνιση των Fury UK, έχω να πω σε αυτούς που ήρθαν μετά πως έχασαν πραγματικά ένα χάρμα ώτων.

Πάμε και στο main act τώρα. Set list και τέτοια μην περιμένετε, γιατί ήμουν πολύ απορροφημένος στο live για να συγκρατήσω τραγούδια, αλλά έπαιξε τραγούδια από όλα τα άλμπουμ του εκτός από το Blood And Belief. Από Maiden έπαιξε τα Futureal, The Clansman και Man On The Egde - δεν χρειάζεται να πω πως και στα τρία έγινε της Πάολας (Πάολα = γνωστή του επαγγέλματος). Αλλά, το θέμα είναι πως δεν υπήρξε τραγούδι που να μην έγινε της πουτάνας (αυτό εννοούσα πριν). Αλήθεια, ο τύπος ήταν πολύ ξεσηκωτικός και με attitude σα να έπαιζε τουλάχιστον σε Wacken.

Αν και σκηνικά απίστευτος ο Blaze, παρατήρησα ότι έχει κάνει την τρελή μπυρόμπακα και γι’ αυτό τον ρισπεκτάρω πλέον πολύ περισσότερο. Είναι ένας από εμάς. Εντάξει, μην περιμένετε να υμνήσω τη φωνή του, από φωνή είναι η αλήθεια ότι δεν σκίζει. Το είχαμε καταλάβει πολύ καιρό πριν, στα live του με τους Maiden, ακόμη κι αν τότε είχε κληθεί να γεμίσει ένα κενό που ήταν εξαιρετικά δυσαναπλήρωτο και το έκανε με αξιοπρέπεια.

Η σκηνική του παρουσία ήταν η γνωστή επιβλητική που τον έχουμε συνηθίσει. Ο Blaze γέμιζε τη σκηνή - κι αυτό δεν είναι κακία λόγω όγκου - και η φωνή του γέμιζε την αίθουσα. Τόσο απλά. Από την πρώτη στιγμή της συναυλίας μέχρι το τέλος. Συνεχής επικοινωνία με τον κόσμο, μέχρι και καρέκλα έβαλε στη σκηνή για να ανέβει πάνω της και να φαίνεται από παντού. Φυσικά, αυτό γινόταν όταν δεν ανέβαινε στα κάγκελα μπροστά στη σκηνή.

Προσωπικά, μπορώ να πω ότι σε λίγες συναυλίες πήγα και χτυπήθηκα τόσο πολύ. Φυσικά, από απόσταση, μην κολλήσουμε και καμιά γρίπη, έχουμε και μικρό παιδί στο σπίτι.

Είπα παραπάνω ότι είναι αδικία για μπάντες με τέτοιους ήχους να παίζουν σε τόσο μικρούς χώρους με τόσο περιορισμένο κοινό. Ίσως αν το promotion ήταν καλύτερο, να άλλαζε στην πορεία το venue, αλλά μην πει κανείς ότι δε θα μπορούσε ο Blaze να παίξει κάλλιστα στο Gagarin, γιατί θα είναι το λιγότερο εμπαθής. Δεν ξέρω τι λένε οι άλλοι χώροι σε Αγρίνιο, Λάρισα, Θεσσαλονίκη και Καβάλα, αλλά για το αθηναϊκό venue αυτή είναι η άποψή μου.

Μπορώ εύκολα να πω ότι, παρά το εν γένει low budget της βραδιάς, ήταν μια πολύ καλή βραδιά, γεμάτη metal όπως θα έπρεπε να είναι. Ελπίζω, πάντως, την επόμενη φορά που θα έρθει ο Blaze να μην είναι το 2016, γιατί όπως πάει (Περιστέρι-Λυκαβητός-Σπόρτινγκ-On Stage) τον βλέπω να παίζει στο μεζεδοπωλείο «O τέντζερης και το καπάκι» στο Μπουρνάζι, στο οποίο πήγαμε ομαδόν το βράδυ του Σαββάτου, έστω και με ελαφρύ hangover από τις μόλις δύο μπύρες της Παρασκευής (πρώτη + τελευταία). Αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.

Update: Πάρτε και λίγο Blaze Bayley από το Ράδιο Αρβύλα της Δευτέρας.

Update 2: Ο Blaze γράφει για την παρουσία του στην Ελλάδα. Εδώ.

Κάποτε, όταν ερχόταν ο Blackie και η παρέα του στη χώρα μας, από ετούτο εδώ το χώρο αφιερώναμε κείμενα και ολόκληρα debate αφ’ ενός για την εμφάνισή του αφ’ ετέρου για το κατά πόσο μπορεί να σταθεί επάξια απέναντι σε αυτό που ήταν κάποτε.

Και μόνο το γεγονός ότι για τον ερχομό του εδώ πέρα αυτή τη φορά δεν έχει γραφεί ούτε τελεία λέει κάτι για την προσμονή όλων μας. Και πώς αλλιώς, αφού ο τύπος μέχρι το 2004 δεν είχε έρθει ούτε μία φορά και από το 2004 μέχρι σήμερα έχει έρθει πέντε! Δηλαδή, κατά μέσο όρο μία φορά το χρόνο. Σε λίγο θα ανταγωνίζεται επάξια τους Iron Maiden.

Φυσικά, αυτό μόνο κακό δεν είναι, διότι και οι Maiden έκαναν καιρό μέχρι να έρθουν, όπως και άλλοι, αλλά μετά μας έγιναν τακτικοί θαμώνες. Εμένα αυτό στην τελική για καλό μου κάνει.

Εν πάση περιπτώσει, εγώ προσωπικά μεγάλες απαιτήσεις από τους WASP χθες βράδυ δεν είχα. Ήξερα ότι θα ήταν μια επαγγελματική εμφάνιση, ότι θα παίξουν μια ώρα και κάτι, αλλά τι να κάνω που τους γουστάρω τους τύπους και που είχα καιρό να πάω σε συναυλία, αν εξαιρέσει κανείς τους ACDC το Μάιο από τα μικρά σχήματα και τους Tsopana Rave κάπου μέσα στο καλοκαίρι από τα μεγάλα. Συν που το «Babylon» θεωρώ πως είναι πολύ καλό δισκάκι και αξίζει τα λεπτά του (aka download time).

Έτσι, λοιπόν, άφησα γυναίκα και παιδί στο σπίτι και κατηφόρησα στο Gagarin για τη δόση μου μαζί με άλλα δύο φιλαράκια. Το ότι ήταν sold out η συναυλία, αλήθεια λέω, δεν το κατάλαβα ιδιαίτερα, αλλά από εκεί που καθόμουν δεν είχα ιδιαίτερη θέα προς τον κόσμο. Πάντως, μάλλον ήταν και άλλοι που σκέφτηκαν όπως κι εγώ, για να κάνουν στην Αθήνα οι WASP sold out.
Ο φίλος μας μπορώ να πω πως μας εξέπληξε. Ορεξάτος όσο ποτέ, κεφάτος όσο ποτέ, έκανε γκελ με το κοινό σε ασυνήθιστο βαθμό (πάντα σε σχέση με τα μέχρι τώρα δεδομένα του) και γενικά ήταν ο καλύτερος Blackie των τελευταίων ετών. Με χαρά διαπίστωσα πως έκοψε τις μεταφυσικές κουβεντούλες με το φάντασμα της γιαγιάς του (respect uncle), ωστόσο δεν παρέλειψε να κάνει την ποζεριά του, όταν στο τέλος του Heavens Hung In Black πήγε στην άκρη της σκηνής, προσευχήθηκε για τους Αμερικανούς που πολεμάνε και αδικοχάνονται και μετά έκανε το σταυρό του. Μετά τα shock rock των 80’s, προφανώς βλέπει την κλεψύδρα του να φθίνει και το γυρίζει στις άνωθεν δυνάμεις. Δεν υπάρχει κάτι στραβό με αυτό, όμως ποζεριές του τύπου «προσεύχομαι επί σκηνής - φωνάζω τι καλό χριστιανόπουλο που είμαι» πιστεύω πως θα μπορούσαν να λείπουν. Πόσο μάλλον όταν λίγη ώρα πριν έχεις τραγουδήσει «the devil’s hellion child, will never have to die». Τέλος πάντων.

Μπορώ να πω ότι ήταν μια χορταστική συναυλία, τηρουμένων των αναλογιών πάντα. Όταν πηγαίνεις προετοιμασμένος για 1 ώρα και κάτι και σου παίζει ο άλλος κάτι λιγότερο από 1 ώρα και 40 λεπτά, κάπως σου έρχεται. Φυσικά, ξεχνάς τους Metallica που έκαναν 1,5 ώρα μόνο μέχρι το πρώτο μπιζάρισμα και θυμάσαι μόνο τα δεδομένα του Blackie που δεν έπαιζε πάνω από 1 ώρα και ένα τέταρτο.

Επιπλέον, να πω πως ο ήχος ήταν απίστευτα καλός, τόσο που σου έβαζε ψύλλους στ’ αυτιά (ρε λες? μπαααα). Επειδή ξέρω τι θα σκεφτείτε οι περισσότεροι, προσωπικά το play back των προηγούμενων φορών το έβλεπα, αλλά αυτή τη φορά όχι. Οπότε είτε το έκοψαν, είτε το βελτίωσαν θεαματικά. Εντύπωση play back, πάντως, εγώ δεν είχα.

Στα συν, επίσης, το χορταστικό set list. Από όλες τις εποχές και από τις φάσεις που πέρασαν (εκτός του KFD που εγώ το θεωρώ έναν καθαρά στουντιακό πειραματισμό, ακατάλληλο για τη σκηνή μιας συναυλίας). Ωστόσο, το να βάζεις στο set list μόνο το ρεφραίν ενός τραγουδιού («scream until you like it»), το οποίο λες καμιά δεκαριά φορές και πάπα, δε νομίζω πως έχει ιδιαίτερο νόημα. Στο κάτω κάτω, γιατί να μην τα πεις τα τραγουδάκια ολόκληρα; Τι κοστίζει; Το πολύ πολύ να διαρκούσε η συναυλία κάνα τεταρτάκι παραπάνω. Σιγά τα σέσκουλα μάνα μου. Ωραία προσθήκη το πανί πίσω από τη σκηνή, όπου έπαιζαν σκηνές είτε από βίντεο είτε από live των τραγουδιών που παίζονταν επί σκηνής.

Σε τελική ανάλυση, αυτό που μετράει είναι το ότι, όταν βγήκαμε από το Gagarin νιώθαμε ευχαριστημένοι. Νιώθαμε καλά με αυτό που είχαμε ακούσει και νομίζω πως το χρειαζόμασταν.

Συμβουλή για το τέλος προς Αθηναίους: Σάββατο βράδυ μην πάτε στο Jasmin. Θα ξενερώσετε τη ζωή σας με αυτά που θα ακούσετε. Καλύτερα Τετάρτη που παίζει μεταλιές, αλλά όχι Σάββατο. Και ειδικά μετά από συναυλία metal. Μιλάμε για ΤΟ ξενέρωμα. Προτιμήστε Legacy, Revenge Of Rock, Texas, Alligator άντε και Bat City, αλλά - προς Blackie - όχι στο Jasmin. Εκτός αν γουστάρετε μετά από συναυλία metal να ακούτε Savage Garden, Three Doors Down και διασκευασμένους Michael Jackson και Sex Pistols για ηλικιακά γκρουπς 12-16.

Set list:
1. Intro: Mephisto Waltz
2. On Your Knees/The Real Me
3. L.O.V.E. Machine
4. Crazy
5. Babylon’s Burning
6. Wild Child
7. Hellion/I Don’t Need No Doctor/Scream Until You Like It
8. Arena Of Pleasure
9. Chainsaw Charlie (Murders In The New Morgue)
10. The Idol
11. Take Me Up
12. I Wanna Be Somebody
=====
13. Heaven’s Hung In Black
14. Blind In Texas

Τους ΑC/DC όλοι τους ξέρουμε. Τα τραγούδια τους όλοι τα έχουμε ακούσει. Αυτά που δεν ξέραμε είναι πως είναι επί σκηνής και αν αντέχουν ακόμα.

- AC/DC: Αγέραστοι, ακούραστοι, αεικίνητοι, ένα live με όλη τη σημασία της λέξης. Show απίστευτο, με καμπάνες, κανόνια, πυροτεχνήματα, ο Angus στα κέφια του (πώς αλλιώς), ο Brian να δίνει παλμό όπως μόνο εκείνος ξέρει, η τεράστια Rosie να φουσκώνει πάνω από τη σκηνή και το ΟΑΚΑ να πηγαίνει πάνω κάτω! Θα πω μόνο πως από τις συναυλίες που έχω πάει, αυτή ήταν η δεύτερη (η πρώτη ήταν το 2000 στην Κολωνία όταν είδα Queensryche για πρώτη φορά) που είπα πως δεν ήθελα να τελειώσει. Μετά τις κανονιές του «For Those About To Rock», ακόμα και που ήξερα πως δεν είχε άλλο, καθόμουν και κοίταζα αποσβολωμένος τη σκηνή, ελπίζοντας πως θα κάνουν την έκπληξη και θα ξαναβγούν. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα διαπίστωσα πως κι άλλοι ήταν στην ίδια φάση με εμένα.

- Playlist: Αρκετά πλούσια, άκουσα όλα όσα ήθελα, αλλά είναι μάταιο σε τέτοιες συναυλίες να μετράς αυτά που θέλεις να ακούσεις και δεν άκουσες. Έπαιξαν τα κλασικά τους (σε τυχαία σειρά, όπως τα θυμάμαι: Hell Ain’t A Bad Place To Be, Back In Black, Thunderstruck, Dog Eat Dog, Whole Lotta Rosie, The Jack, Shoot To Thrill, Dirty Deeds Done Dirt Cheap, Shot Down In Flames, Hells Bells, You Shook Me All Night Long, TNT, Let There Be Rock, Highway To Hell, For Those About To Rock) συν πέντε από το Black Ice (Rock n’ Roll Train, Big Jack, War Machine, Black Ice, Anything Goes). Χορταστικό, μάλλον, ε; Φυσικά δεν θα έλεγα όχι σε Hail Cesar, Ballbreaker, Who Made Who, It’s A Long Way To The Top, Live Wire, Moneytalks, Shake Your Foundations, αλλά πάντα θα υπάρχουν τέτοια απωθημένα σε όποια συναυλία και να πας.

- Ήχος: Εξαιρετικός, αν και δεν το περίμενα! Πεντακάθαρα όλα. Πιθανόν να σήκωνε και λίγο περισσότερη ένταση (take it to eleven!), αλλά για κάποιο λόγο το κράτησαν σε νορμάλ επίπεδα συναυλίας. Να σημειώσω ότι το κοινό φώναζε τόσο πολύ που σε αρκετές φάσεις δε μπορούσα να ακούσω το τραγούδι.

- Highlight: Τα γκρο πλαν στα νιαμού της αρένας στο The Jack, τα οποία φαίνονταν στις οθόνες που βρίσκονταν δίπλα στη σκηνή. Δυστυχώς, αν και τα νιαμού ήταν καλά, το μόνο που αρκεστήκαμε να δούμε ήταν μία που έβγαλε τη μπλούζα της και αποκάλυψε το μαγιώ της και άλλη μία που απλά τόνισε το ντεκολτέ της. Φαίνεται πως στην Ελλάδα είμαστε πολύ πίσω και πως θα πρέπει να περάσουν αρκετά χρόνια για να δούμε βυζιά σε συναυλία…

- Δεν θα ξεχάσω: Την ίδια τη συναυλία. Μοναδική εμπειρία, ένα rock n’ roll party σε όλο του το μεγαλείο. Τις φάτσες των αδελφών Young να συσπώνται από την ένταση της βραδιάς. Τα τραγούδια αυτά τα έχουν παίξει εκατομμύρια φορές, αλλά το πρόσωπό τους σου έδινε την εντύπωση πως τα παίζουν για πρώτη φορά. Αυτές οι γριές δεν ήρθαν εδώ για ένσημα, that’s for sure.

- Θα ξεχάσω: Τον ήλιο που μας βάραγε κατακούτελα και ζέσταινε το ζύθο μας.

- Καλύτερα να έλειπε: Το παρατραβηγμένο σόλο του Angus στο Let There Be Rock. Καλό μέχρις ενός σημείου, τραβηγμένο από τα μαλλιά από κάποια στιγμή και μετά.

- Συμπέρασμα: Καύλα! Καραγούσταρα. Γύρισα κουρασμένος στο σπίτι, αλλά ήταν γλυκιά η κούραση και τα 90 που έδωσα δεν τα έκλαψα σε καμία περίπτωση. Είμαι σίγουρος πως θα έχω πολλά να διηγούμαι στον Alroud Junior που, ειρήσθω εν παρόδω, θα μας κάνει την τιμή εντός του Ιουλίου. Ναι, καλά καταλάβατε, η metal community της χώρας μας μέσα στο καλοκαίρι θα αυξηθεί κατά ένα μέλος, ο Alroud γίνεται μπαμπάς (ο λόγος για τον οποίο δεν πάω στο Wacken).

Έχοντας μπει, στο 2λεπτο επάνω ανέβηκαν στη σκηνή και οι πρώτοι της βραδιάς οι One Last Enemy. Μικροί μεν στην ηλικία, αλλά με αρκετή οργή επί σκηνής με ένα ιδιόμορφο θα έλεγα Hate Core στυλ, κατάφεραν να δυναμιτήσουν τους ως τότε ελάχιστους μπροστά στη σκηνή. Μεγάλη εντύπωση για μένα ήταν πως το σχήμα είχε 2 φωνές, βόθροι και οι δυο, αλλά fuck yes !!! το αποτέλεσμα γαμάτο. Τώρα για κομμάτια κλπ μην ρωτάτε, πρώτη φορά τους έβλεπα, αλλά σίγουρα όχι για τελευταία. Ακολουθεί φιλμάκι από το My Blood Runs Cold.






























Before:




















After:

\m/\m/

αφού είχα χάσει το τελευταίο Live των Drunkard δεν μπορούσε να συμβεί τίποτα για να χάσω και αυτό. το δυστύχημα ήταν πως έπεφτε Πέμπτη, αλλά δε γαμείς. Έχοντας ένα πολύ σφιχτό πρόγραμμα έφυγα από την δουλειά στις 18.00 και γνωρίζοντας πως οι πόρτες θα άνοιγαν στις 19.30 και το live θα ξεκινούσε 20.00 μιας και το πρόγραμμα είχε τέσσερις μπάντες, έτρεχα σαν παλαβός στο δρόμο και ευτυχώς δεν σκοτώθηκα (και σας λείψω μετά :( ). Τσιμπάω και τον Ave στην πορεία και δρόμο για κάτω πάλι.

Post Scriptum:
@ Γιάννης @ Σάββας: χρωστάτε μπύρες και Merch !!!

Thanks for the invitation and the fine evening:

Ηλίας Αραβίδης (Keep on Rocking m8) \m/
Τάσος Ντούτσε (Keep on Drinking m8) \m/