Posted by
nvoulgar
on Saturday, December 05, 2009
comments (4)
Με respect στον Alroud και κλέβοντας την μισή ντροπή από τον RoD, αφήνω λίγο στην άκρη την επιστήμη & λοιπές υποχρεώσεις για να ποστάρω στο ''λιγάκι'' σκουριασμένο μεταλλικό blog μας.
Το προηγούμενο Σάββατο λοιπόν κατέβηκα Göteborg για να δω επιτέλους από κοντά μία από τις αγαπημένες μου μπάντες τους Paradise Lost. Μετά από κάποιο χρόνο απουσίας η μπάντα κυκλοφόρησε πρόσφατα νέο δίσκο με τίτλο ''Faith Divides Us Death Unites Us'' από τοv οποίο μπορείτε να stream-άρετε κάποια κομμάτια στην σελίδα τους στο myspace . Το live τους έσκισε απ΄ όλες τις απόψεις. Φοβερό παίξιμο, πολύ καλός ήχος και η επιλογή των κομματιών ήταν από όλη την καριέρα τους μέχρι τώρα γεγονός που με ικανοποίησε απόλυτα. Ο καινούργιος δίσκος είναι αρκετά μελωδικός και heavy μαζί, με γρήγορα σημεία & δικασίδια που όμως διατηρούν το paradise lost μοτίβο. Σχετικό μειονέκτημα ήταν η απουσία του κιθαρίστα Greg Mackintosh o οποίος άφησε κάποια live μαζί και αυτά της Σουηδίας, λόγω κάποιας αρρώστιας στην οικογένειά του.
Απολαύστε παρακάτω το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου:
Μία έκπληξη της βραδιάς ήταν το 2ο support group που ήταν οι Ελβετοί Samael. Το εισητήριό μου δεν έγραφε τίποτα για αυτούς οπότε ξαφνιάστηκα λιγάκι. Το ξέρω ότι δεν είναι και τρελά αγαπητό γκρούπ ( ή έτσι νομίζω τελος πάντων ) στους μεταλλικούς κύκλους αλλά το ζωντανό τους με εντυπωσίασε. Βέβαια μου κάθεται κάπως περίεργα να μην έχουν κανονικό ντράμερ αλλά that's it. Καλή παρουσία σε ένα πλήθος που ήταν πολύ κρύο απέναντί τους περιμέντας τους paradise lost.
Enjoy my favorite:
Μιάς και στο προηγούμενο ποστ ο Αλρούδιος ανέφερε τους Iron Maiden πάρτε μια γεύση από το σουηδικό reality ''Idol'' έναν πιστιρικά που η φωνή του τσακίζει κόκκαλα!!! respect!
Τέλος κλείνω την παρεμβολή μου με δυσάρεστα νέα, τις προάλλες δίαβασα ότι ο Ronnie James Dio διαγνώσηκε για καρκίνο του στομάχου σε πρώιμο στάδιο.... Εύχομαι ολόψυχα να τον πρόλαβε αρκετάνωρίς και να αναρρώσει πλήρως από την γαμω-αρρώστια.
Posted by
Alroud
on Monday, November 30, 2009
comments (2)
Δεν ξέρω κατά πόσο το να παίζει ένα καλό όνομα σε έναν μικρό χώρο είναι καλό ή κακό. Θεωρώ ότι για τον Blaze Bayley, πρώην τραγουδιστή των Iron Maiden στα πέτρινα χρόνια της απουσίας του Bruce Dickinson, είναι πισωγύρισμα (αν μη τι άλλο) το να παίζει το 2002 ως support στους Savatage σε ένα τιγκαρισμένο Σπόρτινγκ και το βράδυ της Παρασκευής σε ένα ούτε καν μισογεμάτο On Stage, δηλαδή μπροστά σε περίπου 150 άτομα (με αισιόδοξους υπολογισμούς).
Φυσικά, ας μην το κάνω θέμα για δύο λόγους. Ο ίδιος όσο και τα support acts έπαιζαν λες και απευθύνονταν στο Μαρακανά, δηλαδή στα @@ τους. Ο δεύτερος λόγος ήταν το ότι είχαμε την άνεσή μας, χτυπιόμασταν όσο θέλαμε, μπροστά μπροστά ήμασταν, ωραία ήταν.
Ας τα δούμε από την αρχή. Το ότι το On Stage βρίσκεται πολύ πολύ κοντά στο σπίτι μου βόλεψε αφάνταστα, διότι το υπερπιώμα έκανε κρα από πριν και δεν έπρεπε να οδηγήσουμε πολύ. Κατηφόρισα, λοιπόν, κατά τις 20:20 και σε λίγη ώρα ήμουν μέσα, πρώτη μούρη στο μεταλλικό καβούρι με τον άγιο ζύθο ανά χείρας. Είχα σχολάσει μόλις δύο ώρες πριν, αλλά ευτυχώς δεν έπινα με άδειο στομάχι, διότι είχα χτυπήσει ήδη μια μπύρα πριν μπω μέσα…
Πρώτοι ήβγαν οι 4Bitten με πιο ενδιαφέροντα σημεία τους το λογοπαίγνιο στο όνομά τους και τη φωνή της Φώφης, όχι της Γεννηματά, αλλά της Ρούσος που είναι η τραγουδίστρια. Το όνομα δεν είναι λάθος, η μπάντα είναι ελληνικιά και στη σελίδα τους γράφει «Fofi Roussos», αλλά μίλαγε στο κοινό σε πολύ καλά αγγλικά, οπότε υπέθεσα ότι ήτο Ελληνοαμερικανίς. Πραγματικά απίστευτη φωνή με φοβερά γυρίσματα και εδώ - παρά το τι έχετε συνηθίσει έως τώρα - δεν ειρωνεύομαι, μιλάω σοβαρά. Όσον αφορά το λογοπαίγνιο 4Bitten με το σαφές υπονοούμενο του τετραμελούς σχήματος, μου θυμίζει κάποτε που λέγαμε με τον κολλητό μου να φτιάξουμε συγκρότημα που θα λεγόταν «II Sexy», δηλαδή θα διαβαζόταν είτε ως «too sexy», γιατί την είχαμε δει οι γαμιάδες στις γειτονιάδες, είτε ως «two sexy», επειδή ήμασταν δύο. Βέβαια, αν μετρούσαμε κανονικά το εκτόπισμα που είχα τότε θα έπρεπε να λεγόμασταν «CII Sexy», δηλαδή «hundred and two sexy». Anywayz. Καλοί οι 4Bitten για καμιά μπυρίτσα, άντε κι άλλη μία. Highlight η ατάκα του φίλου Γιάννη που διετύπωσε την άποψη πως ο μπασίστας Akis “rooster” (ο οποίος καθ’ όλη τη διάρκεια του live φορούσε γυαλιά ηλίου και φαινόταν μάλλον ξινισμένος/εκνευρισμένος) μοιάζει με κάποιον από τη Φρουτοπία. Ατυχής στιγμή του συγκροτήματος η επιλογή τους να παίξουν το «Neon Knights». Προφανής η κάψα τους να το αποδώσουν όπως του άξιζε, αλλά δεν τους ταίριαζε.
Έφυγαν οι 4Bitten και τους διαδέχθηκαν οι Fury UK. Τριμελές βρετανικό σχήμα με επιθετικό, ωραίο, τύπου in-your-face metal. Πάρα πολύ καλοί. Τα λόγια είναι πολύ λίγα για να τους περιγράψουν. Ηγετική μορφή ο lead guitarist/vocalist Chris Appleton που, αν και κατάγεται από το Μάντσεστερ, έχει πολύ καθαρή προφορά. Ειλικρινά, έχω ακούσει κιθαρίστες, αλλά ο τύπος έδωσε ρέστα. Δεν έχω δει μεγαλύτερη δεξιοτεχνία, ακόμη και από περίφημους δεξιοτέχνες του είδους π.χ. Petrucci ή Gus G. Δεν συγκρίνω, καμία σχέση, αλλά κοιτάξτε πού παίζουν οι μεν και πού ο δε. Ο τύπος γούσταρε και, επειδή το μαγαζί έβαλε κόσμο και μετά την εμφάνιση των Fury UK, έχω να πω σε αυτούς που ήρθαν μετά πως έχασαν πραγματικά ένα χάρμα ώτων.
Πάμε και στο main act τώρα. Set list και τέτοια μην περιμένετε, γιατί ήμουν πολύ απορροφημένος στο live για να συγκρατήσω τραγούδια, αλλά έπαιξε τραγούδια από όλα τα άλμπουμ του εκτός από το Blood And Belief. Από Maiden έπαιξε τα Futureal, The Clansman και Man On The Egde - δεν χρειάζεται να πω πως και στα τρία έγινε της Πάολας (Πάολα = γνωστή του επαγγέλματος). Αλλά, το θέμα είναι πως δεν υπήρξε τραγούδι που να μην έγινε της πουτάνας (αυτό εννοούσα πριν). Αλήθεια, ο τύπος ήταν πολύ ξεσηκωτικός και με attitude σα να έπαιζε τουλάχιστον σε Wacken.
Αν και σκηνικά απίστευτος ο Blaze, παρατήρησα ότι έχει κάνει την τρελή μπυρόμπακα και γι’ αυτό τον ρισπεκτάρω πλέον πολύ περισσότερο. Είναι ένας από εμάς. Εντάξει, μην περιμένετε να υμνήσω τη φωνή του, από φωνή είναι η αλήθεια ότι δεν σκίζει. Το είχαμε καταλάβει πολύ καιρό πριν, στα live του με τους Maiden, ακόμη κι αν τότε είχε κληθεί να γεμίσει ένα κενό που ήταν εξαιρετικά δυσαναπλήρωτο και το έκανε με αξιοπρέπεια.
Η σκηνική του παρουσία ήταν η γνωστή επιβλητική που τον έχουμε συνηθίσει. Ο Blaze γέμιζε τη σκηνή - κι αυτό δεν είναι κακία λόγω όγκου - και η φωνή του γέμιζε την αίθουσα. Τόσο απλά. Από την πρώτη στιγμή της συναυλίας μέχρι το τέλος. Συνεχής επικοινωνία με τον κόσμο, μέχρι και καρέκλα έβαλε στη σκηνή για να ανέβει πάνω της και να φαίνεται από παντού. Φυσικά, αυτό γινόταν όταν δεν ανέβαινε στα κάγκελα μπροστά στη σκηνή.
Προσωπικά, μπορώ να πω ότι σε λίγες συναυλίες πήγα και χτυπήθηκα τόσο πολύ. Φυσικά, από απόσταση, μην κολλήσουμε και καμιά γρίπη, έχουμε και μικρό παιδί στο σπίτι.
Είπα παραπάνω ότι είναι αδικία για μπάντες με τέτοιους ήχους να παίζουν σε τόσο μικρούς χώρους με τόσο περιορισμένο κοινό. Ίσως αν το promotion ήταν καλύτερο, να άλλαζε στην πορεία το venue, αλλά μην πει κανείς ότι δε θα μπορούσε ο Blaze να παίξει κάλλιστα στο Gagarin, γιατί θα είναι το λιγότερο εμπαθής. Δεν ξέρω τι λένε οι άλλοι χώροι σε Αγρίνιο, Λάρισα, Θεσσαλονίκη και Καβάλα, αλλά για το αθηναϊκό venue αυτή είναι η άποψή μου.
Μπορώ εύκολα να πω ότι, παρά το εν γένει low budget της βραδιάς, ήταν μια πολύ καλή βραδιά, γεμάτη metal όπως θα έπρεπε να είναι. Ελπίζω, πάντως, την επόμενη φορά που θα έρθει ο Blaze να μην είναι το 2016, γιατί όπως πάει (Περιστέρι-Λυκαβητός-Σπόρτινγκ-On Stage) τον βλέπω να παίζει στο μεζεδοπωλείο «O τέντζερης και το καπάκι» στο Μπουρνάζι, στο οποίο πήγαμε ομαδόν το βράδυ του Σαββάτου, έστω και με ελαφρύ hangover από τις μόλις δύο μπύρες της Παρασκευής (πρώτη + τελευταία). Αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.
Update: Πάρτε και λίγο Blaze Bayley από το Ράδιο Αρβύλα της Δευτέρας.
Update 2: Ο Blaze γράφει για την παρουσία του στην Ελλάδα. Εδώ.
Posted by
Alroud
on Sunday, November 22, 2009
comments (2)
Κάποτε, όταν ερχόταν ο Blackie και η παρέα του στη χώρα μας, από ετούτο εδώ το χώρο αφιερώναμε κείμενα και ολόκληρα debate αφ’ ενός για την εμφάνισή του αφ’ ετέρου για το κατά πόσο μπορεί να σταθεί επάξια απέναντι σε αυτό που ήταν κάποτε.
Και μόνο το γεγονός ότι για τον ερχομό του εδώ πέρα αυτή τη φορά δεν έχει γραφεί ούτε τελεία λέει κάτι για την προσμονή όλων μας. Και πώς αλλιώς, αφού ο τύπος μέχρι το 2004 δεν είχε έρθει ούτε μία φορά και από το 2004 μέχρι σήμερα έχει έρθει πέντε! Δηλαδή, κατά μέσο όρο μία φορά το χρόνο. Σε λίγο θα ανταγωνίζεται επάξια τους Iron Maiden.
Φυσικά, αυτό μόνο κακό δεν είναι, διότι και οι Maiden έκαναν καιρό μέχρι να έρθουν, όπως και άλλοι, αλλά μετά μας έγιναν τακτικοί θαμώνες. Εμένα αυτό στην τελική για καλό μου κάνει.
Εν πάση περιπτώσει, εγώ προσωπικά μεγάλες απαιτήσεις από τους WASP χθες βράδυ δεν είχα. Ήξερα ότι θα ήταν μια επαγγελματική εμφάνιση, ότι θα παίξουν μια ώρα και κάτι, αλλά τι να κάνω που τους γουστάρω τους τύπους και που είχα καιρό να πάω σε συναυλία, αν εξαιρέσει κανείς τους ACDC το Μάιο από τα μικρά σχήματα και τους Tsopana Rave κάπου μέσα στο καλοκαίρι από τα μεγάλα. Συν που το «Babylon» θεωρώ πως είναι πολύ καλό δισκάκι και αξίζει τα λεπτά του (aka download time).
Έτσι, λοιπόν, άφησα γυναίκα και παιδί στο σπίτι και κατηφόρησα στο Gagarin για τη δόση μου μαζί με άλλα δύο φιλαράκια. Το ότι ήταν sold out η συναυλία, αλήθεια λέω, δεν το κατάλαβα ιδιαίτερα, αλλά από εκεί που καθόμουν δεν είχα ιδιαίτερη θέα προς τον κόσμο. Πάντως, μάλλον ήταν και άλλοι που σκέφτηκαν όπως κι εγώ, για να κάνουν στην Αθήνα οι WASP sold out. Ο φίλος μας μπορώ να πω πως μας εξέπληξε. Ορεξάτος όσο ποτέ, κεφάτος όσο ποτέ, έκανε γκελ με το κοινό σε ασυνήθιστο βαθμό (πάντα σε σχέση με τα μέχρι τώρα δεδομένα του) και γενικά ήταν ο καλύτερος Blackie των τελευταίων ετών. Με χαρά διαπίστωσα πως έκοψε τις μεταφυσικές κουβεντούλες με το φάντασμα της γιαγιάς του (respect uncle), ωστόσο δεν παρέλειψε να κάνει την ποζεριά του, όταν στο τέλος του Heavens Hung In Black πήγε στην άκρη της σκηνής, προσευχήθηκε για τους Αμερικανούς που πολεμάνε και αδικοχάνονται και μετά έκανε το σταυρό του. Μετά τα shock rock των 80’s, προφανώς βλέπει την κλεψύδρα του να φθίνει και το γυρίζει στις άνωθεν δυνάμεις. Δεν υπάρχει κάτι στραβό με αυτό, όμως ποζεριές του τύπου «προσεύχομαι επί σκηνής - φωνάζω τι καλό χριστιανόπουλο που είμαι» πιστεύω πως θα μπορούσαν να λείπουν. Πόσο μάλλον όταν λίγη ώρα πριν έχεις τραγουδήσει «the devil’s hellion child, will never have to die». Τέλος πάντων.
Μπορώ να πω ότι ήταν μια χορταστική συναυλία, τηρουμένων των αναλογιών πάντα. Όταν πηγαίνεις προετοιμασμένος για 1 ώρα και κάτι και σου παίζει ο άλλος κάτι λιγότερο από 1 ώρα και 40 λεπτά, κάπως σου έρχεται. Φυσικά, ξεχνάς τους Metallica που έκαναν 1,5 ώρα μόνο μέχρι το πρώτο μπιζάρισμα και θυμάσαι μόνο τα δεδομένα του Blackie που δεν έπαιζε πάνω από 1 ώρα και ένα τέταρτο.
Επιπλέον, να πω πως ο ήχος ήταν απίστευτα καλός, τόσο που σου έβαζε ψύλλους στ’ αυτιά (ρε λες? μπαααα). Επειδή ξέρω τι θα σκεφτείτε οι περισσότεροι, προσωπικά το play back των προηγούμενων φορών το έβλεπα, αλλά αυτή τη φορά όχι. Οπότε είτε το έκοψαν, είτε το βελτίωσαν θεαματικά. Εντύπωση play back, πάντως, εγώ δεν είχα.
Στα συν, επίσης, το χορταστικό set list. Από όλες τις εποχές και από τις φάσεις που πέρασαν (εκτός του KFD που εγώ το θεωρώ έναν καθαρά στουντιακό πειραματισμό, ακατάλληλο για τη σκηνή μιας συναυλίας). Ωστόσο, το να βάζεις στο set list μόνο το ρεφραίν ενός τραγουδιού («scream until you like it»), το οποίο λες καμιά δεκαριά φορές και πάπα, δε νομίζω πως έχει ιδιαίτερο νόημα. Στο κάτω κάτω, γιατί να μην τα πεις τα τραγουδάκια ολόκληρα; Τι κοστίζει; Το πολύ πολύ να διαρκούσε η συναυλία κάνα τεταρτάκι παραπάνω. Σιγά τα σέσκουλα μάνα μου. Ωραία προσθήκη το πανί πίσω από τη σκηνή, όπου έπαιζαν σκηνές είτε από βίντεο είτε από live των τραγουδιών που παίζονταν επί σκηνής.
Σε τελική ανάλυση, αυτό που μετράει είναι το ότι, όταν βγήκαμε από το Gagarin νιώθαμε ευχαριστημένοι. Νιώθαμε καλά με αυτό που είχαμε ακούσει και νομίζω πως το χρειαζόμασταν.
Συμβουλή για το τέλος προς Αθηναίους: Σάββατο βράδυ μην πάτε στο Jasmin. Θα ξενερώσετε τη ζωή σας με αυτά που θα ακούσετε. Καλύτερα Τετάρτη που παίζει μεταλιές, αλλά όχι Σάββατο. Και ειδικά μετά από συναυλία metal. Μιλάμε για ΤΟ ξενέρωμα. Προτιμήστε Legacy, Revenge Of Rock, Texas, Alligator άντε και Bat City, αλλά - προς Blackie - όχι στο Jasmin. Εκτός αν γουστάρετε μετά από συναυλία metal να ακούτε Savage Garden, Three Doors Down και διασκευασμένους Michael Jackson και Sex Pistols για ηλικιακά γκρουπς 12-16.
Set list: 1. Intro: Mephisto Waltz 2. On Your Knees/The Real Me 3. L.O.V.E. Machine 4. Crazy 5. Babylon’s Burning 6. Wild Child 7. Hellion/I Don’t Need No Doctor/Scream Until You Like It 8. Arena Of Pleasure 9. Chainsaw Charlie (Murders In The New Morgue) 10. The Idol 11. Take Me Up 12. I Wanna Be Somebody ===== 13. Heaven’s Hung In Black 14. Blind In Texas
Posted by
Alroud
on Friday, October 02, 2009
comments (6)
Λοιπόν, αυτό το βίντεο είναι κάτι που δεν πρόκειται να ξαναδείτε, ο τύπος πραγματικά δεν υπάρχει. Δεν υπάρχουν λόγια! Ο Bruce Dickinson θα πρέπει να ψάχνει για δουλειά από αύριο...
Posted by
Elric
on Monday, September 28, 2009
comments (2)
Μόλις έμαθα ότι παίζουν οι Maybeshewill δεν χρειάστηκε και πολύ σκέψη για να πάω να αγοράσω εισιτήριο, αν και στη συνέχεια έμαθα ότι θα είναι support στους Crippled Black Phoenix, πράγμα που σήμαινε σαφώς μικρότερο playlist. 18€ λοιπόν το εισιτήριο και η συναυλία έγινε, ευτυχώς, στο Principal.
Οι Maybeshewill ανέβηκαν χωρίς καμία προειδοποίηση στη σκηνή στις 9:35 και για 50 περίπου λεπτά μας άρπαξαν στην κυριολεξία από τα μούτρα. Έχοντας 2.5 δίσκους στις αποσκευές τους η μουσική των Maybeshewill χαρακτηρίζεται ως post-rock. Εγώ θα την χαρακτήριζα ως δεκάλεπτα ορχηστρικά κομμάτια αυξανόμενης έντασης. Και αυτό κάνανε από το πρώτο λεπτό. Παίζοντας απίστευτα δεμένα, αύξαναν ολοένα την ένταση με αποτέλεσμα το (ελάχιστο) κοινό να γουστάρει όλο και περισσότερο καθώς περνάει η ώρα. Αν και στην αρχή ήταν κάπως συνεσταλμένοι τα χειροκροτήματα και η συμμετοχή του κόσμου τους έκανε να ξεθαρρέψουν σιγά-σιγά. Στα συν του συγκροτήματος και ο απίστευτος James Collins στα drums. Το μόνο αρνητικό της υπόθεσης ήταν η εκτεταμένη χρήση από samples. Πιστεύω ότι ένας session μουσικός στα πλήκτρα θα βελτίωνε πολύ την εικόνα τους. Καλύτερες στιγμές μάλλον το How to Have Sex With a Ghost και το Japanese Spy Trasnscript.
Στις 10:55 ανέβηκαν στην σκηνή οι οχτάδα των Crippled Black Phoenix. Αρκετά ποιο αναγνωρίσιμο συγκρότημα μιας και ιδρύθηκαν από πρώην μέλη των Mogwai, Electric Wizard και Portishead. Κάτι που φάνηκε και από τον κόσμο που είχε τριπλασιαστεί. Από την πρώτη νότα του Rise Up and Fight οι Crippled Black Phoenix σε καλούσαν να ανέβεις στο τρένο τους και να ταξιδέψεις μαζί τους και όσοι βρίσκονταν στο Principal το έκαναν, μαζί και εγώ … αλλά δυστυχώς στη συνεχεία έψαχνα πώς να κατέβω.
Σε καμία περίπτωση δεν λέω ότι οι Crippled Black Phoenix δεν έπαιξαν καλά. Ίσα-ίσα το αντίθετο. Η παρουσία τους στη σκηνή ήταν πάρα πολύ δεμένη και επαγγελματική. Όμως το είδος της μουσικής που παίζουν και η πλειοψηφία των τραγουδιών τους μάλλον είναι για να το ακούς στο σπίτι σου μόνος σου και όχι live συν το γεγονός ότι αναλωνόντουσαν σε μικροφωνισμούς και άλλα τέτοια ανούσια. Προσωπικά από ένα σημείο και μετά με είχαν κουράσει.
Πάντως πάνω που είχα αρχίσει να λιώνω ξάφνου ανακοινώνουν ότι θα παίjουν ένα καινούργιο κομμάτι (Troublemaker) και όλα άλλαξαν. Απλά από εκεί και ύστερα οι Crippled Black Phoenix τα έσπαγαν. Ακολούθησε μια διασκευή σε Mogwai και το Burnt Reynolds το οποίο μάλλον ήταν το τραγούδι που όλοι περίμεναν να ακούσουν. Καλύτερη στιγμή χωρίς αΨρμφιβολία το encore με το εικοσάλεπτο Time of Ye Life/Born for Nothing/Paranoid Arm of Narcoleptic Empire παιγμένο σε τριπλάσια ένταση το οποίο μας άφησε να αναρωτιόμαστε καθώς φεύγαμε …δεν μπορούσαν να παίζουν έτσι όλη την ώρα;
Posted by
originaltaxoparei
on Tuesday, August 25, 2009
comments (3)
Με την κυκλοφορία του καινούργιου τους δίσκου με τίτλο "World Painted Blood" να τοποθετείτε στα τέλη του καλοκαιριού (δηλαδή μέσα στην εβδομάδα), οι SLAYER κυκλοφόρησαν το δεύτερο single τους "Hate Worldwide" το οποίο μπορείτε να ακούσετε σε αποκλειστικότητα εδώ Τα σχόλια δικά σας
Posted by
W@bbs
on Friday, August 21, 2009
comments (3)
Μπορεί το καλοκαίρι να είχε αρκετές συναυλίες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, ο Σεπτέμβριος, όμως, είναι λίγο “άδειος” από άποψη συναυλιών. Πολλοί μάλιστα λένε ότι λόγω οικονομικής κρίσης (και πράσινα άλογα) δε θα δούμε και πολλά ονόματα φέτος στην πόλη. (Σωστά όλα τα λεφτά τα δώσαμε στο νέο δημαρχιακό μέγαρο).
Οι συναυλίες που είναι προγραμματισμένες είναι οι Candlemass 03 Οκτωβρίου, οι Cannibal Corpse στις 17/10 και οι Amorphis στις 31/10. Όλες οι συναυλίες στο Principal (που αλλού!)
Βέβαια, ακόμη είναι λίγο νωρίς για να ξέρουμε τι θα γίνει το υπόλοιπο της χρονιάς, οπότε ας ελπίσουμε ότι θα έχουμε αρκετές συναυλίες.
Άντε και καλό χειμώνα (#%$@!@^^^$$^&^&$%##@@!#)
Υ.Γ. Μπορεί να είχα πολύ καιρό να αναρτήσω κάτι αλλά μετακόμιζα (και δεν χώριζα).
