Με την κυκλοφορία του καινούργιου τους δίσκου με τίτλο "World Painted Blood" να τοποθετείτε στα τέλη του καλοκαιριού (δηλαδή μέσα στην εβδομάδα), οι SLAYER κυκλοφόρησαν το δεύτερο single τους "Hate Worldwide" το οποίο μπορείτε να ακούσετε σε αποκλειστικότητα εδώ
Τα σχόλια δικά σας
CLIFF BURTON (Φεβρουάριος 1962-Σεπτέμβριος 1986)
Posted by
originaltaxoparei
on Saturday, September 27, 2008
Η σημερινή ημέρα (27 Σεπτεμβρίου) συνδέεται με έναν τραγικό γεγονός όσον αφορά την μουσική μας, τον θάνατο του θρυλικού μπασίστα των Metallica Cliff Burton.
Ο Clifford Lee Burton γεννήθηκε 10 Φεβρουαρίου 1962 Castro Valley της Καλιφόρνια και πέθανε σαν σήμερα το 1986 λίγο έξω απο ένα χωρίο της Σουηδίας ονόματι Ljungby. Έγινε γνωστός για το μοναδικό στυλ με το οποιό έπαιζε μπάσσο χρησιμοποιόντας παραμορφώσεις και εφέ που μέχρι τότε ήταν αποκλειστικό “προνόμιο” όσων έπαιζαν κιθάρα.
Ασχολήθηκε αρχικά με την κλασική μουσική και έκανε μαθήματα πίανου ενώ έπιασε μπάσσο για πρώτη φορά στα 13. Μετά το λύκειο σπούδασε μουσική ενώ δημιούργησε μαζί με τον Jim Martin (x-Faith no More) την πρώτη του μπάντα με όνομα Agents of Misfortune. Το 1982 μεταπήδησε στους Trauma όπου τον εντόπισαν οι Hetfield και Ulrich, οι οποίοι είχαν σχηματίσει το 1981 τους Metallica. Στην αρχή όταν τον άκουσαν σκέφτηκαν οτι έπρεπε να πείσουν αυτόν τον καταπληκτικό κιθαρίστα να ενταχθεί στο group τους, όταν έμαθαν οτι αυτός ο καταπληκτικός κιθαρίστας ήταν στην πραγματικότητα ένας εξωπραγματικός μπασίστας ήταν τόσο αποφασισμένοι να τον εντάξουν στους Metallica που αποφάσισαν να μετακομήσουν στο San Francisco γιατί ο Burton δεν ήθελε να μείνει στο L.A. Απο εδώ και πέρα η ιστορία είναι λίγο πολύ γνωστή. Ο Burton ηχογράφησε τρείς δίσκους με τους Metallica, τον έναν καλύτερο απο τον άλλο, και έχει αφήσει ανεξήτιλο το στίγμα του και στους τρεις. Άλλωστε οι Hetfield και Ulrich έχουν παραδεχτεί οτι τους έμαθε μουσική (αφηστε τις παπαριές του reborn μαλακα).
Το τέλος τραγικό, μετά την συναυλίας τους στη Στοκχόλμη για την προώθηση του Master of Puppets το συγκρότημα μπήκε στο λεωφορείο με κατεύθυνση τον επόμενο σταθμό της περιοδείας την Κοπενχάγη. Κατα την διάρκεια της διαδρομής σε ένα παιχνίδι poker ο Burton κέρδισε την καλύτερη κουκέτα του λεωφορείου, αυτό το παιχνίδι poker ήταν και η τελευταία φορά που τον ειδαν ζωντανό. Εκείνο το βράδυ και ενώ όλοι κοιμόταν ο οδηγός του λεωφορείου έχασε τον έλεγχο λόγω της ολισθηρότητας του δρόμου, ο Burton εκτοξεύθηκε απο το παράθυρο και το λεωφορείο αναποδογυρίζοντας τον καταπλάκωσε σκοτώνοντας τον ακαριαία.
Πολλά έχουν ειπωθεί σχετικά με την πορεία των Metallica μετά τον θάνατο του, πολλοί λένε ότι οι δίσκοι Load, Reload και St.Anger δεν θα είχαν γίνει ποτέ, οτι οι Metallica δεν θα εγκατέλειπαν τις ρίζες τους αλλά όλα αυτά είναι απλά υποθέσεις, η ουσία είναι οτι το METAL έχασε έναν απο τους σπουδαιότερους μουσικούς του.
Ο Clifford Lee Burton γεννήθηκε 10 Φεβρουαρίου 1962 Castro Valley της Καλιφόρνια και πέθανε σαν σήμερα το 1986 λίγο έξω απο ένα χωρίο της Σουηδίας ονόματι Ljungby. Έγινε γνωστός για το μοναδικό στυλ με το οποιό έπαιζε μπάσσο χρησιμοποιόντας παραμορφώσεις και εφέ που μέχρι τότε ήταν αποκλειστικό “προνόμιο” όσων έπαιζαν κιθάρα.
Ασχολήθηκε αρχικά με την κλασική μουσική και έκανε μαθήματα πίανου ενώ έπιασε μπάσσο για πρώτη φορά στα 13. Μετά το λύκειο σπούδασε μουσική ενώ δημιούργησε μαζί με τον Jim Martin (x-Faith no More) την πρώτη του μπάντα με όνομα Agents of Misfortune. Το 1982 μεταπήδησε στους Trauma όπου τον εντόπισαν οι Hetfield και Ulrich, οι οποίοι είχαν σχηματίσει το 1981 τους Metallica. Στην αρχή όταν τον άκουσαν σκέφτηκαν οτι έπρεπε να πείσουν αυτόν τον καταπληκτικό κιθαρίστα να ενταχθεί στο group τους, όταν έμαθαν οτι αυτός ο καταπληκτικός κιθαρίστας ήταν στην πραγματικότητα ένας εξωπραγματικός μπασίστας ήταν τόσο αποφασισμένοι να τον εντάξουν στους Metallica που αποφάσισαν να μετακομήσουν στο San Francisco γιατί ο Burton δεν ήθελε να μείνει στο L.A. Απο εδώ και πέρα η ιστορία είναι λίγο πολύ γνωστή. Ο Burton ηχογράφησε τρείς δίσκους με τους Metallica, τον έναν καλύτερο απο τον άλλο, και έχει αφήσει ανεξήτιλο το στίγμα του και στους τρεις. Άλλωστε οι Hetfield και Ulrich έχουν παραδεχτεί οτι τους έμαθε μουσική (αφηστε τις παπαριές του reborn μαλακα).
Το τέλος τραγικό, μετά την συναυλίας τους στη Στοκχόλμη για την προώθηση του Master of Puppets το συγκρότημα μπήκε στο λεωφορείο με κατεύθυνση τον επόμενο σταθμό της περιοδείας την Κοπενχάγη. Κατα την διάρκεια της διαδρομής σε ένα παιχνίδι poker ο Burton κέρδισε την καλύτερη κουκέτα του λεωφορείου, αυτό το παιχνίδι poker ήταν και η τελευταία φορά που τον ειδαν ζωντανό. Εκείνο το βράδυ και ενώ όλοι κοιμόταν ο οδηγός του λεωφορείου έχασε τον έλεγχο λόγω της ολισθηρότητας του δρόμου, ο Burton εκτοξεύθηκε απο το παράθυρο και το λεωφορείο αναποδογυρίζοντας τον καταπλάκωσε σκοτώνοντας τον ακαριαία.
Πολλά έχουν ειπωθεί σχετικά με την πορεία των Metallica μετά τον θάνατο του, πολλοί λένε ότι οι δίσκοι Load, Reload και St.Anger δεν θα είχαν γίνει ποτέ, οτι οι Metallica δεν θα εγκατέλειπαν τις ρίζες τους αλλά όλα αυτά είναι απλά υποθέσεις, η ουσία είναι οτι το METAL έχασε έναν απο τους σπουδαιότερους μουσικούς του.
(το torrent απο το τελευταίο live των Metallica με τον Burton στην συνθεσή τους δεν έχει και τον καλύτερο ήχο, απλά σας προετοιμάζω)
Ναι, δικαίωση. Ειμαι fan των Metallica και όσοι συμμετέχετε στο blog το ξέρετε. Τους υποστήριζα όταν όλοι τους βρίζατε και τους αποκαλούσατε πουλημένους, ξοφλημένους κ.α. αλλα κυρίες και κύριοι επέστρεψαν.
Ο δίσκος δεν έχει καμία σχέση με τις τελευταιές κυκλοφορίες του συγκροτήματος και αν και μεγάλος fan πρέπει να ομολογήσω οτι τα Reload και St. Anger δεν με ενθουσίασαν ιδιαίτερα όπως και τα κομμάτια που άκουσα πρώτα απο το Death Magnetic (The Unforgiven 3, The Day That Never Comes). Ο δίσκος όμως είναι άλλη φάση. Death Magnetic και τα σπάει, δυνατές και γρήγορες κιθάρες, μπάσσο που ακούγεται και δίκασες στα drums!!!!! (καλά μην τρελαθήτε κιόλας, κάτι ψιλά). Κομμάτια όπως το That Was Just Your Life, All Nightmare Long, The End of the Line, Broken, Beat and Scarred θυμίζουν παλίες καλές εποχές. Δεν ξέρω κατα πόσο αυτό οφείλεται στην αλλαγή παραγωγού ή στην διάθεση του συγκροτήματος για επιστροφή στις ρίζες (ή στον συνδυασμό των δυο) αλλά ευχή μου είναι να συνεχιστεί και στο μέλλον
Ο δίσκος δεν έχει καμία σχέση με τις τελευταιές κυκλοφορίες του συγκροτήματος και αν και μεγάλος fan πρέπει να ομολογήσω οτι τα Reload και St. Anger δεν με ενθουσίασαν ιδιαίτερα όπως και τα κομμάτια που άκουσα πρώτα απο το Death Magnetic (The Unforgiven 3, The Day That Never Comes). Ο δίσκος όμως είναι άλλη φάση. Death Magnetic και τα σπάει, δυνατές και γρήγορες κιθάρες, μπάσσο που ακούγεται και δίκασες στα drums!!!!! (καλά μην τρελαθήτε κιόλας, κάτι ψιλά). Κομμάτια όπως το That Was Just Your Life, All Nightmare Long, The End of the Line, Broken, Beat and Scarred θυμίζουν παλίες καλές εποχές. Δεν ξέρω κατα πόσο αυτό οφείλεται στην αλλαγή παραγωγού ή στην διάθεση του συγκροτήματος για επιστροφή στις ρίζες (ή στον συνδυασμό των δυο) αλλά ευχή μου είναι να συνεχιστεί και στο μέλλον
'cause we will hunt you down witout mercy, hunt you all nightmare long, feel our breath upon your face (see you on the mosh pit)
Μετά τα Metal: A Headbangers Journey και το Heavy Metal: Louder than Life, τα οποία κατά την γνώμη μου ήταν ωραία και περιεκτικά στο να ρίξουν λίγο φως στο μυαλό αυτόν που είναι έξω από την σκηνή και μας θεωρούν απεσταλμένους του Σατανά στη Γη (\m/ you were right after all), αλλά υπέρ ελλιπές όσο αφορά τον ακραίο ήχο, έρχεται να σπείρει τον φόβο και τον τρόμο σε αυτούς και σε αρκετούς posers & weekend warriors το Get Thrashed.
Ενα rockumentary του ακραίου ήχου με φάσμα από την γέννηση του Thrash ως τις μέρες μας. Σε αυτό εμφανίζονται σχεδόν όλα τα μεγαθήρια του παρελθόντος, μεταξύ άλλων Kreator, Sodom, Metallica, Exodus, Overkill, Anthrax, Death Angel, D.R.I. κουβεντιάζοντας για τα παλιά καλά χρόνια και για την εξέλιξη του είδους στο χρόνο, όπου εμφανίζονται και νέα σχήματα να πουν τη γνώμη τους όπως οι Killswitch Engage, Kittie, Lamb of God και άλλοι πολλοί. Ακόμα και οι παλιοί ανάμεσα σας θα βρεθούν προ ευχάριστης έκπληξης, γιατί το video footage περιέχει αρκετές σκηνές τις περιόδου 1981-1986 που τουλάχιστον εγώ δεν είχα δει ως τώρα.
Ενα rockumentary του ακραίου ήχου με φάσμα από την γέννηση του Thrash ως τις μέρες μας. Σε αυτό εμφανίζονται σχεδόν όλα τα μεγαθήρια του παρελθόντος, μεταξύ άλλων Kreator, Sodom, Metallica, Exodus, Overkill, Anthrax, Death Angel, D.R.I. κουβεντιάζοντας για τα παλιά καλά χρόνια και για την εξέλιξη του είδους στο χρόνο, όπου εμφανίζονται και νέα σχήματα να πουν τη γνώμη τους όπως οι Killswitch Engage, Kittie, Lamb of God και άλλοι πολλοί. Ακόμα και οι παλιοί ανάμεσα σας θα βρεθούν προ ευχάριστης έκπληξης, γιατί το video footage περιέχει αρκετές σκηνές τις περιόδου 1981-1986 που τουλάχιστον εγώ δεν είχα δει ως τώρα.
Αυτό τον καιρό το μικρό τσίρκο έχει τελειώσει τις παραστάσεις σε σινεμάδες και festival της Αμερικής και έρχεται Ευρώπη (και λέγοντας Ευρώπη, εννοώ Anywhere but here!!). Το Dvd αναμένεται στις αρχές του νέου έτους, οπότε πρέπει να αρκεστείτε προς το παρόν με το trailer της ταινίας.
Subscribe to:
Posts (Atom)
