Μου είναι πολύ δύσκολο να κρίνω δίσκους ιδίως από συγκροτήματα που μου αρέσουν, και που μου έχουν κρατήσει παρέα για πολλά χρόνια. Τέτοια περίπτωση είναι και η παρούσα. Οι
Gamma Ray είναι μια από αυτές της μπάντες και συνάμα αποτελούν ένα μεγάλο όνομα στην Power Metal σκηνή, έχοντας υπηρετήσει και προσφέρει σε αυτήν πολλά.
Διαγράφοντας το σωτήριο έτος 1995 κυκλοφορούν το δίσκο της χρονιάς τότε, το Land of the Free, που άφησε εποχή ως ένα από τα καλύτερα άλμπουμ στο metal γενικότερα. Στην δική μου βαθμολογία δεν θα έπαιρνε κάτω από 10 (ίσως 9 γιατί το τραγούδι με τον Kiske είναι μαλακία όντως). Επίσης ο διάδοχος αυτού. Somewhere Out in Space, γαμεί και δέρνει, αλλά αυτό μόνο για την ιστορία γιατί μετά από αυτό νέτα, το μεγάλο δημιουργικό κενό.
Σε λίγες μέρες (19.11.07) κυκλοφορεί ο διάδοχος αυτού του θεσπέσιου δίσκου, το Land of the Free
II. Παρένθεση….
Δεν λέω, είναι δύσκολο πιστεύω για κάποιον δημιουργό, όταν έχει φτιάξει το τέλειο να κρατήσει το επίπεδο του, να δημιουργήσει και άλλα τέλεια χωρίς να είναι ίδια ή αντίγραφα του αρχικού, και μάλιστα χωρίς να κατηγορηθεί από τις ορδές των οπαδών πως το τάδε ριφ είναι κλεμμένο ή ξινό ή τα τύμπανα είναι κούφια ή δε ξέρω τι άλλο, και αυτά τα λέω για τα Powerplant (1999) και No World Order (2001), κυκλοφορίες που για να μη πω αδιάφορες, είναι απλά μέτριοι δίσκοι για το όνομα που έχουν οι Rays στην πιάτσα.
Η επάνοδος τους όμως με την προηγούμενη κυκλοφορία Majesty (2005), έδειξε ότι δεν έχουν ξοφλήσει ακόμα, και ότι η φωτιά ακόμα καίει. Δίσκος βγαλμένος από τα παλιά, με γαμάτες συνθέσεις, δυνατή φωνή, κιθάρες πριόνια και τύμπανα για να σου κάνουν τα τύμπανα σου «νιανιά». Κλείνει η παρένθεση.
Με όλα αυτά στο κεφάλι μου, είδα με χαρά το υπέροχο νέο εξώφυλλο του επερχόμενου δίσκου, και περίμενα να ακούσω και την αντίστοιχη μουσική υπέρβαση, αλλά τουλάχιστο για τα δικά μου δεδομένα δεν έμεινα ευχαριστημένος (και λέω ψέματα τώρα, μόνο και μόνο γιατί διαβάζω την πρώτη γραμμή που έγραψα σε αυτό το post). Ξεχωρίζω μόνο 4 κομμάτια: From the Ashes, Opportunity, Into the Storm και το 11έπτο έπος Insurrection
Ίσως τελικά πρέπει να είναι έτσι και στη μουσική (βλ. Keeper 3 ή Op. Mindcrime 2), όπως είναι στον κινηματογράφο, που τα sequel είναι πάντα του κώλου.
Δεν θα αποδώσω βαθμολογία από σεβασμό και μόνο στο μεγάλο όνομα της μπάντας. Δεν μπορώ να κρύψω και το γεγονός ότι θα τον πάρω σε κάποια φάση, αλλά αυτό μόνο για να μη χαλάσω την συλλογή μου, όχι για κάποιον άλλο λόγο. Τα σχόλια δικά σας.
