N.W.O.H.M.B.

Τους ΑC/DC όλοι τους ξέρουμε. Τα τραγούδια τους όλοι τα έχουμε ακούσει. Αυτά που δεν ξέραμε είναι πως είναι επί σκηνής και αν αντέχουν ακόμα.

- AC/DC: Αγέραστοι, ακούραστοι, αεικίνητοι, ένα live με όλη τη σημασία της λέξης. Show απίστευτο, με καμπάνες, κανόνια, πυροτεχνήματα, ο Angus στα κέφια του (πώς αλλιώς), ο Brian να δίνει παλμό όπως μόνο εκείνος ξέρει, η τεράστια Rosie να φουσκώνει πάνω από τη σκηνή και το ΟΑΚΑ να πηγαίνει πάνω κάτω! Θα πω μόνο πως από τις συναυλίες που έχω πάει, αυτή ήταν η δεύτερη (η πρώτη ήταν το 2000 στην Κολωνία όταν είδα Queensryche για πρώτη φορά) που είπα πως δεν ήθελα να τελειώσει. Μετά τις κανονιές του «For Those About To Rock», ακόμα και που ήξερα πως δεν είχε άλλο, καθόμουν και κοίταζα αποσβολωμένος τη σκηνή, ελπίζοντας πως θα κάνουν την έκπληξη και θα ξαναβγούν. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα διαπίστωσα πως κι άλλοι ήταν στην ίδια φάση με εμένα.

- Playlist: Αρκετά πλούσια, άκουσα όλα όσα ήθελα, αλλά είναι μάταιο σε τέτοιες συναυλίες να μετράς αυτά που θέλεις να ακούσεις και δεν άκουσες. Έπαιξαν τα κλασικά τους (σε τυχαία σειρά, όπως τα θυμάμαι: Hell Ain’t A Bad Place To Be, Back In Black, Thunderstruck, Dog Eat Dog, Whole Lotta Rosie, The Jack, Shoot To Thrill, Dirty Deeds Done Dirt Cheap, Shot Down In Flames, Hells Bells, You Shook Me All Night Long, TNT, Let There Be Rock, Highway To Hell, For Those About To Rock) συν πέντε από το Black Ice (Rock n’ Roll Train, Big Jack, War Machine, Black Ice, Anything Goes). Χορταστικό, μάλλον, ε; Φυσικά δεν θα έλεγα όχι σε Hail Cesar, Ballbreaker, Who Made Who, It’s A Long Way To The Top, Live Wire, Moneytalks, Shake Your Foundations, αλλά πάντα θα υπάρχουν τέτοια απωθημένα σε όποια συναυλία και να πας.

- Ήχος: Εξαιρετικός, αν και δεν το περίμενα! Πεντακάθαρα όλα. Πιθανόν να σήκωνε και λίγο περισσότερη ένταση (take it to eleven!), αλλά για κάποιο λόγο το κράτησαν σε νορμάλ επίπεδα συναυλίας. Να σημειώσω ότι το κοινό φώναζε τόσο πολύ που σε αρκετές φάσεις δε μπορούσα να ακούσω το τραγούδι.

- Highlight: Τα γκρο πλαν στα νιαμού της αρένας στο The Jack, τα οποία φαίνονταν στις οθόνες που βρίσκονταν δίπλα στη σκηνή. Δυστυχώς, αν και τα νιαμού ήταν καλά, το μόνο που αρκεστήκαμε να δούμε ήταν μία που έβγαλε τη μπλούζα της και αποκάλυψε το μαγιώ της και άλλη μία που απλά τόνισε το ντεκολτέ της. Φαίνεται πως στην Ελλάδα είμαστε πολύ πίσω και πως θα πρέπει να περάσουν αρκετά χρόνια για να δούμε βυζιά σε συναυλία…

- Δεν θα ξεχάσω: Την ίδια τη συναυλία. Μοναδική εμπειρία, ένα rock n’ roll party σε όλο του το μεγαλείο. Τις φάτσες των αδελφών Young να συσπώνται από την ένταση της βραδιάς. Τα τραγούδια αυτά τα έχουν παίξει εκατομμύρια φορές, αλλά το πρόσωπό τους σου έδινε την εντύπωση πως τα παίζουν για πρώτη φορά. Αυτές οι γριές δεν ήρθαν εδώ για ένσημα, that’s for sure.

- Θα ξεχάσω: Τον ήλιο που μας βάραγε κατακούτελα και ζέσταινε το ζύθο μας.

- Καλύτερα να έλειπε: Το παρατραβηγμένο σόλο του Angus στο Let There Be Rock. Καλό μέχρις ενός σημείου, τραβηγμένο από τα μαλλιά από κάποια στιγμή και μετά.

- Συμπέρασμα: Καύλα! Καραγούσταρα. Γύρισα κουρασμένος στο σπίτι, αλλά ήταν γλυκιά η κούραση και τα 90 που έδωσα δεν τα έκλαψα σε καμία περίπτωση. Είμαι σίγουρος πως θα έχω πολλά να διηγούμαι στον Alroud Junior που, ειρήσθω εν παρόδω, θα μας κάνει την τιμή εντός του Ιουλίου. Ναι, καλά καταλάβατε, η metal community της χώρας μας μέσα στο καλοκαίρι θα αυξηθεί κατά ένα μέλος, ο Alroud γίνεται μπαμπάς (ο λόγος για τον οποίο δεν πάω στο Wacken).

Άσε τα devil's horns, τα δερμάτινα παντελόνια, τα μακριά μαλλιά (no offense guys)...

Το πρώτο υπερβολικά γαμηστερό σύμβολο (για μένα πάντα), βρίσκεται στο 2.15 λεπτό του παρακάτω βίντεο:

Ας υποθέσουμε ότι κάποιος γνωστός μουσικός και τραγουδιστής συγκροτήματος θέλει να κάνει μια επένδυση για να εξασφαλίσει κάποιο αξιοπρεπές εισόδημα (με απλά λόγια αρπαχτή). Για να το κάνει αυτό μπορεί να ακολουθήσει τα εξής:

Α) Να κάνει tour σε όλο τον κόσμο με την ελπίδα να πάνε πάνω από 2.000 άτομα στη συναυλία του
Β) Να βγάλει σε πλειστηριασμό κάποια κομμάτια από τον εξοπλισμό του μπας και τα αγοράσει κανένα θύμα
Γ) Να κυκλοφορήσει ένα ακόμα Best of άλμπουμ
Δ) Να κυκλοφορήσει την αυτοβιογραφία του

Την τέταρτη επιλογή διάλεξε ο Dave Mustaine και αποφάσισε να γράψει την αυτοβιογραφία του. Ο ίδιος δήλωσε ότι θα γράψει και τα καλά αλλά και τα άσχημα της καριέρας του και στη συγγραφή του βιβλίου θα βοηθήσει και ένας δημοσιογράφος των New York Times

Αν και δεν έχω δει κάποιο πλάνο της έκδοσης είμαι σχεδόν σίγουρη ότι θα είναι χωρισμένη ως εξής:
Κεφάλαιο 1: Metallica – Γιατί τους παράτησα.
Κεφάλαιο 2: Megadeth – Και τώρα τι θα κάνω χωρίς τους Metallica;
Κεφάλαιο 3: Ναρκωτικά, ναρκωτικά και… ναρκωτικά.
Κεφάλαιο 4: Γνωριμία με το Θεό – Πως έγινα Χριστιανός μέσα σε μια νύχτα.

Και καλή σας ανάγνωση!

Τι κοινό έχουν οι τελευταίες κυκλοφορίες των Motorhead, Metallica, AC/DC, Guns N’ Roses, Monster Magnet εκτός του ότι όλες ήταν για το ανάθεμα (ναι, επιτέλους το είπα).

Το 2ο κοινό σημείο λοιπόν, είναι ότι όλοι τους διαφήμισαν τους δίσκους τους μέσα από κάποιο Pay Per View show του WWE (Unforgiven, No Mercy, Wrestlemania, Armageddon κτλ).

Σιγά το WWE θα μου πείτε τώρα και εγώ υπόσχομαι ότι θα θυμάμαι τα ειρωνικά σας λόγια και θα ξύνω τα @@ μου καθώς θα κάθομαι στο O2 Arena (London) την άλλη Δευτέρα και Τρίτη και θα παρακολουθώ ιδρωμένες Divas να τα δείχνουν δίνουν όλα στο ρινγκ.

Έχοντας μπει, στο 2λεπτο επάνω ανέβηκαν στη σκηνή και οι πρώτοι της βραδιάς οι One Last Enemy. Μικροί μεν στην ηλικία, αλλά με αρκετή οργή επί σκηνής με ένα ιδιόμορφο θα έλεγα Hate Core στυλ, κατάφεραν να δυναμιτήσουν τους ως τότε ελάχιστους μπροστά στη σκηνή. Μεγάλη εντύπωση για μένα ήταν πως το σχήμα είχε 2 φωνές, βόθροι και οι δυο, αλλά fuck yes !!! το αποτέλεσμα γαμάτο. Τώρα για κομμάτια κλπ μην ρωτάτε, πρώτη φορά τους έβλεπα, αλλά σίγουρα όχι για τελευταία. Ακολουθεί φιλμάκι από το My Blood Runs Cold.






























Before:




















After: